μεταχειρισμένα Μακέτα πίνακας Marilyn Monroe του Γεωργίου Βακιρτζή σαν καινούργιο

Σαν καινούργιο

#vintage • #art • #gift • #monroe • #merilyn

"Ο χορος ειναι η ζωη μου" με την Marilyn Monroe του Γεωργιου Βακιρτζη.

Μοναδικος πινακας - μακετα με την Marilyn Monroe,

Υψος : 1.10 cm, Μηκος : 1,70 cm,

του ζωγραφου Γιωργου Βακιρτζη
απο την ταινια με ελληνικο τιτλο
"Ο χορος ειναι η ζωη μου" και απο την ξενη ταινια με τιτλο "There's No Business Like Show Business" του Irving Berlin , μια αμερικανική κωμωδία -δραματική ταινία του 1954 σε σκηνοθεσία Walter Lang .
Πρωταγωνιστουν Ethel Merman , Donald O'Connor , Marilyn Monroe , Dan Dailey , Johnnie Ray και Mitzi Gaynor .

-Δεν υπαρχει στο εμποριο η συγκεκριμενη μακετα.

O Γ. Βακιρτζης από το 1945 έως το 1964 επιμελήθηκε πλήθος αφισών για ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Το 1949 συμμετείχε για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση ενώ το 1960 διοργάνωσε την πρώτη από τις δεκαπέντε ατομικές του εκθέσεις. Εκτός από την Ελλάδα, έργα του παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γιουγκοσλαβία. Ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοτέχνηση εξώφυλλων για περιοδικά, βιβλία και λευκώματα ενώ υπήρξε συγγραφέας βιβλίων για την τέχνη. Πέθανε στην Αθήνα το 1988. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη τίμησε τη μνήμη του Βακιρτζή με μία μεγάλη αναδρομική έκθεση.

Ως καλλιτέχνης ο Βακιρτζής εστίαζε στον άνθρωπο αξιοποιώντας στοιχεία από τη γιγαντοαφίσα, τη λαϊκή ζωγραφική και τον εξπρεσιονισμό για να παρουσιάσει έργα εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία, πολιτική και κοινωνία.

Η τεχνη της γιγαντοαφισας :
Σε χαρτί βιομηχανικό ζωγράφιζαν με χρώμα που έπαιρναν από ντενεκέδες, στους οποίους αναμειγνυόταν ζεσταμένη υγροποιημένη ψαρόκολλα ως συνδετικό υλικό και οι σκόνες των χρωμάτων. «Ζωγράφιζαν με μεγάλα πινέλα. Ο Βακιρτζής σε ένα ταινιάκι ενός λεπτού ζωγραφίζει με καταπληκτική ταχύτητα – το υλικό απαιτούσε ταχύτητα και αυτό ήταν και το μεγάλο ταλέντο αυτού του ανθρώπου. Και για να πάμε και σε άλλα στοιχεία του ταλέντου του, ζωγράφιζε κεφάλια πράσινα, κόκκινα, μπλε, ποπ αρτ πριν από τον Άντι Γουόρχολ, ο Βακιρτζής «δούλευε με ολόκληρη ομάδα που ετοίμαζε τα μείγματα, τα τελάρα, τα ξύλα και έγραφε καθ' υπόδειξίν του τα γράμματα, γιατί για κάθε έργο έκανε δική του γραμματοσειρά. Ανάλογα με το έργο, άλλαζε το στυλ».

Το εργαστήριό του θύμιζε αυτά των καλλιτεχνών της Αναγέννησης, με τη διαφορά ότι η διαδικασία της παραγωγής των γιγαντοαφισών διαρκούσε μόνο λίγες ώρες από τη στιγμή που οι αιθουσάρχες τούς έδιναν το υλικό promotion από τα κινηματογραφικά στούντιο, φωτογραφίες των ηθοποιών και κάποιες σκηνές. Χωρίς να έχει δει την ταινία ο Βακιρτζής έκανε τη μακέτα που βασιζόταν στα κυρίαρχα στοιχεία της. Είχε αρχείο των πρωταγωνιστών των ταινιών, και μάλιστα με κάνναβο, για να μπορεί να τις μεγεθύνει με το χέρι και να γίνονται τελικά τρία μέτρα. Με ταχύτητα προχωρούσε σε μια χωρίς διορθώσεις εκτέλεση. Ο ζωγράφος έπρεπε, εκτός από την επιδεξιότητά του ως προς την τεχνική, να είναι πολύ καλός, προικισμένος, εμπνευσμένος, με κατάρτιση βασική και μακροχρόνια μελέτη, καλλιτεχνικές αρετές και ικανότητες. Τα μυστικά της ψαρόκολλας τα ήξερε ο ίδιος και δυο-τρεις βοηθοί του. Χάθηκε αυτή η τέχνη, δεν υπήρξε το υλικό ξανά γιατί παρήκμασαν τα σινεμά τη δεκαετία του '70, καθώς ο κόσμος άρχισε να «πέφτει με τα μούτρα» στην τηλεόραση.